این پژوهش با هدف تعیین نقش واسطه ای سبک های حل مساله در رابطه بین شیوه های والدگری و پرخاشگری در دانش آموزان دوره متوسطه انجام شد. شرکت کنندگان، شامل 300 نفر (152 دختر و 148 پسر) از دانش آموزان دبیرستان های شهرستان مرودشت بودند که بر اساس روش نمونه برداری خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند. به منظور بررسی متغیرهای پژوهش، هر یک از شرکت کنندگان، پرسشنامه شیوه های والدگری آلاباما (فریک، 1991)، سبک های حل مساله (کسیدی و لانگ، 1996) و پرخاشگری (باس و پری، 1992) را تکمیل کردند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد از بین شیوه های والدگری شیوه تنبیه قادر به پیش بینی معنادار سبک های حل مساله سازنده و غیرسازنده و مشارکت پدر تنها قادر به پیش بینی سبک سازنده بود. در مورد سبک های حل مساله هم مشاهده شد که فقط سبک غیرسازنده به طور معنادار پرخاشگری را پیش بینی می کند و سبک حل مساله غیرسازنده در رابطه بین شیوه والدگری تنبیهی و پرخاشگری نقش واسطه گری سهمی دارد. یافته های پژوهش شامل کاربردهای نظری و عملی برای تقویت سبک های سازنده حل مساله و شیوه های والدگری مناسب برای مهار پرخاشگری در دانش آموزان است.

زمینه و هدف: حل مسئله، یکی از برنامه های ساختاریافته شناختی است که طیفی از پاسخ های کارآمد را برای مقابله با موقعیت های مشکل ساز زندگی فراهم می کند. پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش حل مسئله خانواده/مدرسه محور بر سبک های حل مسئله دانش آموزان انجام شد. روش: طرح این پژوهش، تجربی از نوع پیش آزمون-پس آزمون-پیگیری با گروه گواه بود. تعداد 120 دانش آموز با استفاده از روش: نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند و با انتساب تصادفی به دو گروه آزمایشی (60 نفر) و گواه (60 نفر) تقسیم شدند. پس از آموزش10 جلسه دو ساعته به والدین و معلمان، گروه آزمایش به مدت سه ماه تحت آموزش برنامه حل مسئله خانواده/ مدرسه محور قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها در سه فرم دانش آموزان، والدین، و معلمان از نسخه کوتاه حل مسئله اجتماعی (دزوریلا و همکاران، 2004) استفاده شد. یافته ها: طبق گزارش دانش آموزان (شرکت کنندگان)، والدین، و معلمان در سه مرحله پیش آزمون-پس آزمون (فاصله سه ماهه) و پیگیری (فاصله یک ماهه)، نتایج نشان داد در گروه آزمایشی، بین نمرات پیش آزمون-پس آزمون در زیرمقیاس های حل مسئله تفاوت معناداری وجود داشت اما بین نمرات پس آزمون-پیگیری در زیر مقیاس های حل مسئله، تفاوت معنادار نبود (0/05 ≥ P) نتیجه گیری: آموزش حل مسئله خانواده/مدرسه محور بر سبک های حل مسئله دانش آموزان اثربخش است، بنابراین استفاده از این شیوه به عنوان یک برنامه پیش گیرانه به والدین و معلمان در اتخاذ سبک حل مسئله کارآمد از سوی دانش آموزان، از اهمیت فراوانی برخوردار است.

هدف: پژوهش حاضر تعیین رابطه تیپ های شخصیت  با سبک های حل مساله در کارکنان دانشگاه تهران بود. روش: پژوهش از نوع همبستگی و علی مقایسه ای بود. 191 نفر از کارکنان جهاد دانشگاهی تهران به فرم M تیپ نمای مایرز بریگز (بریگز و بریگز، 1990)، پرسشنامه سبک های حل مساله کسیدی و لانگ (1996) و یک پرسشنامه جمعیت شناختی محقق ساخته پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون، آزمون t برای گروه های مستقل، تحلیل واریانس یک راهه به همراه آزمون تعقیبی شفه استفاده شد. یافته ها: نشان دادند که تیپ کلی نمونه حاضر برونگرای حسی با قضاوت تفکری است. رابطه بین ترجیحات برونگرایی، تفکری و قضاوتی با سبک های حل مساله سازنده مثبت و با سبک های حل مساله غیرسازنده منفی بود و رابطه بین ترجیحات درونگرایی، احساسی و ادراکی با سبک های حل مساله سازنده منفی و با سبک های حل مساله غیرسازنده مثبت بود. مردان نسبت به زنان کمتر از سبک حل مساله غیرسازنده استفاده می کردند. افراد 44 33 ساله نسبت به افراد 33 21 ساله کمتر از سبک حل مساله غیرسازنده استفاده می نمودند. افراد متاهل نسبت به افراد مجرد بیشتر از ترجیحات حسی، تفکری و قضاوتی و به تبع آن بیشتر از سبک حل مساله سازنده استفاده می کردند. هم چنین با افزایش سطح تحصیلات استفاده از سبک حل مساله غیرسازنده کاهش می یافت. نتیجه گیری: به طور کلی افراد هر چه برونگراتر، تفکری تر و قضاوتی تر باشند، احتمال بیشتری دارد که از سبک حل مساله سازنده استفاده کنند.

در این پژوهش 40 مرد 18 تا 48 ساله معتاد به مواد مخدر که به مرکز بهزیستی شهر رشت مراجعه می کردند، به پرسشنامه های فرم کوتاه بهره هیجانی بار ان (1997) و سبک هـای حل مساله (کسیدی و لانگ، 1996) پاسخ دادند. تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که هوش هیجانی با سبک های درماندگی، مهار حل مساله، اجتنابی و روی آوری رابطه مثبت و با دو سبک حل مساله خلاق و اعتماد به حل مساله رابطه منفی و معنادار داشت. یافته ها برحسب وِیژگی های خاص افراد گروه نمونه بحث شد.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: عوامل روانشناختی و مهارت های زندگی می توانند نقش مهمی در اقدام به خودکشی زنان داشته باشند. هدف این پژوهش شناسائی برخی عوامل پیش بینی کننده خودکشی در زنان از طریق مقایسه دوگروه زنان اقدام کننده به خودکشی شیمیایی و گروه گواه بوده است. روش: جمعیت آماری شامل زنان اقدام کننده به خودکشی با داروهای شیمیایی بستری در اورژانس مسمومیت مرکز آموزشی درمانی رازی شهر رشت و گروه گواه در سال 1393 بود. در پژوهش حاضر 50 زن اقدام کننده به خودکشی و 50 نفر که سابقه اقدام به خودکشی نداشتند به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به خرده مقیاس روان رنجوری پرسشنامه پنج عاملی شخصیت نئو و پرسشنامه حل مسئله پاسخ دادند. داده های جمع آوری شده با استفاده از تحلیل واریانس چند متغیری تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد که بین دو گروه در روان رنجوری و سبک های حل مسئله (خلاقانه، اعتماد، گرایش، درماندگی، مهارگری واجتناب) تفاوت معناداری وجود دارد و زنان اقدام کننده به خودکشی شیمیایی نمرات بیشتری در روان رنجوری و درماندگی و نمرات کمتری در خلاقانه، اعتماد، گرایش، مهارگری و اجتناب در مقایسه با گروه گواه کسب نمودند (0. 01>P). بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر می توان به منظور پیشگیری از اقدام به خودکشی در زنان در معرض خطر خودکشی، دوره هایی مبتنی بر کاهش مشکلات روانشناختی و یادگیری مهارت های حل مسئله برگذار گردد.

هدف از این مطالعه، بررسی رابطه «سبک های حل مسئله» سازنده و غیرسازنده با «سلامت عمومی» بوده است. به همین منظور، یک گروه نمونه 113 نفری از دانشجویان دختر دانشکده های مختلف دانشگاه شیراز؛ شامل، علوم تربیتی و روانشناسی، علوم انسانی و علوم، به صورت تصادفی انتخاب شدند. تمام آزمودنی ها به «سیاهه سبک های حل مسئله» و «پرسشنامه سلامت عمومی» پاسخ دادند. در این تحقیق، از روش آماری تحلیل رگرسیون چندگانه، به منظور تحلیل داده ها استفاده شد که نتایج زیر را در پی داشت: 1. از بین سبک های حل مسئله، درماندگی، خلاقیت و مهارگری، به ترتیب بهترین پیش بینی کننده نارساکنش وری اجتماعی به حساب آمده اند. 2. سبک های حل مسئله درماندگی و خلاقیت، مهمترین پیش بینی کننده افسردگی هستند. 3. مهارگری در حل مسئله، پیش بینی کننده اضطراب و نشانه های جسمانی بوده است. 4. درماندگی، اعتماد در حل مسئله و خلاقیت، سلامت عمومی را تبیین می کنند. در مجموع نتایج این تحقیق، نشان داده اند که سبک های حل مسئله نقش مهمی در تامین تندرستی و رواندرستی روانی ایفا می کنند.

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش تفکر انتقادی، بر سبک های حل مساله و سبک های تصمیم گیری دانشجویان بود.روش: جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانشجویان مقطع لیسانس دانشگاه های پیام نور شهر تهران در سال تحصیلی 94-95 بودند که از میان آنها 40 دانشجو به شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و با طرح پژوهش آزمایشی، از نوع پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل در گروه های آزمایش و کنترل گمارده شدند (20 دانشجو در گروه آزمایش و 20 دانشجو در گروه کنترل). مداخلات مربوط به آموزش تفکر انتقادی به مدت 12 جلسه آموزشی 45 دقیقه ای طی دو جلسه در هفته بر روی دانشجویان گروه آزمایش انجام گرفت. ابزارهای مورد استفاده، پرسش نامه سبک حل مساله کسیدی و لانگ (1996) و پرسشنامه سبک تصمیم گیری اسکات و بروس (1995) بود. داده های به دست آمده با روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیری مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج پژوهش حاکی از (MANCOVA) تفاوت معنادار بین گروه ها بود. نتایج آزمون تک متغیره نیز حاکی از وجود تفاوت معنادار در هر دو متغیر بود.نتیجه گیری: تفکر انتقادی، ترکیب توانایی های دانشجو و به حداکثر رساندن آن است که به ارتقای نمرات دانشجویان در نمره کل سبک تصمیم گیری و سبک حل مساله منطقی و سبک حل مساله خلاق و اعتمادبه نفس منجر می گردد، بنابراین می توان اذعان داشت که با رشد و پیشرفت سطوح تفکر انتقادی به عنوان توانمندی و قابلیتی اثرگذار بر سبک تصمیم گیری و سبک های حل مساله، می باشد، و سطوح سبک تصمیم گیری کلی و منطقی و سبک حل مساله خلاق و اعتمادبه نفس نیز در دانشجویان ارتقا خواهد یافت. از سویی سبک های حل مساله غیر سازنده اجتنابی و شهودی و از سویی دگر سبک تصمیم گیری اجتنابی و شهودی کاهش یافت.

هدف این مقاله یافتن مشکلات و مسایل زوجین در بین خانوارهای ساکن شیراز است. با توجه به این که منابع در دسترس خانواده از عوامل مهم در حل مسایل است. لذا این خانواده ها با توجه به نظریه بوردیو بر حسب دسترسی به منابع مادی، اجتماعی، فرهنگی و نمادی برگزیده شدند. با مصاحبه عمیق، که از شیوه های رایج پژوهش های میدانی است، با 50 زن متاهل در مناطق مختلف شهر شیراز به این نتایج رسیده شد که مشکلات طبقات و نیز راه حل آن ها با یکدیگر متفاوت است. در حالی که مشکلات طبقات بالای شهر عاطفی است، مشکلات طبقات پایین بیشتر ابزاری و در طبقات متوسط این مشکلات تلفیقی است از عاطفی و ابزاری. در مورد حل مشکلات، طبقات پایین بیشتر از راه حل های فیزیکی و ابزاری استفاده می کنند. طبقات بالا بیشتر سعی در ترمیم مسایل عاطفی از طریق سرمایه مادی دارند و طبقات متوسط بیشتر از سرمایه فرهنگی و اجتماعی برای حل مشکلات سود می برند.